Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Η ΦΩΝΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Μία; Μόνο μία; Μακάρι Θεούλη μου, αν υπάρχεις και μ’ ακούς, μακάρι λέω να ήταν μόνο μία. Αυτή η απαίσια, η μπάσα, η βραχνή, η υστερική, η άγνωστη και ταυτόχρονα τόσο γνώριμη φωνή μακάρι να ήταν μόνο μία. Θα την σκότωνα επί τόπου. Θα την έκανα ότι ήθελα. Θα την είχα του χεριού μου. Θα την είχα διώξει τώρα που μιλάμε.

Σίγουρα όμως δεν πρόκειται για τη δική μου φωνή. Η δική μου είναι όμορφη, μελωδική. Κάνει και για ραδιόφωνο. Το έχω ψάξει καλά το πράγμα. Κοντεύω να γίνω επιστήμονας. Να πάρω πτυχίο. Ως εδώ το αστείο. Δυστυχώς δεν είναι μία. Είναι πάρα πολλές οι φωνές που με βασανίζουν τα βράδια (πάντα μετά τα μεσάνυχτα με επισκέπτονται ξέρουν τι κάνουν) και παρόλα τα χρόνια που έχουν περάσει ακόμα άκρη δεν έχω βγάλει. Και τα χρόνια δεν είναι και λίγα. Βρε λες  να μην υπάρχει γιατρειά; Ποιος ξέρει…

Ο Φόβος έχει γίνει κολλητός μου. Φοβάμαι πάρα πολύ. Και τις φωνές τις φοβάμαι και τον γιατρό μου φοβάμαι και τον θάνατο φοβάμαι. Ειδικά τον τελευταίο τον τρέμω. Να, αυτά που γράφω τώρα φυσικά και δεν θα του τα δώσω να τα διαβάσει. Του γιατρού μου φυσικά. Και πάλι δεν καταλαβαίνω το γιατί αφού είναι πολύ καλός άνθρωπος και πολύ συνεργάσιμος. Αλλά; Παντού υπάρχει ένα «αλλά». Το πρώτο πράγμα που θα κάνει σίγουρα είναι να μου αυξήσει τη δόση των φαρμάκων. Κι εγώ δεν το θέλω αυτό καθόλου να μου συμβεί κάτι τέτοιο γιατί είδα κι έπαθα να φτάσω μέχρι εδώ. Έχω δώσει μάχες και μάχες για να παίρνω τόσα λίγα. Που δεν είναι λίγα αλλά σε σύγκριση με εκείνο το καλοκαίρι – πώς να το ξεχάσω είχα υποτροπιάσει πάλι και ήμουν μέσα -  καμία σχέση.

Υπάρχει μεγάλο πρόβλημα και μάλιστα είναι σοβαρό. Η φωνή μέσα μου όταν μεγαλώνει πολλαπλασιάζεται. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό. Ειλικρινά. Γίνονται πολλές φωνές και δεν με αφήνουν να κοιμηθώ. Είναι τρομακτικές φωνές. Ουρλιάζουν μέσα στο κεφάλι μου. Μπορούν ακόμα να μου τρυπήσουν και τα τύμπανα. Και να φανταστείς ότι  παίρνω ειδικό χάπι και για αυτό. Αλλά καθώς φαίνεται δεν κάνει τίποτα.

Μεταξύ μας, αυτή η λέξη, μου προκαλεί αηδία. Το χάπι. Δεν είναι ένα. Τα χάπια. Φάγανε τα καλύτερά μου χρόνια. Χάπια για να κοιμηθώ και χάπια για να ξυπνάω. Χάπια για να μην τρέμω. Χάπια για να μην έχω νεύρα. Χάπια για να μην ακούω τη φωνή που είναι καλά κρυμμένη μέσα μου. Δεν βγαίνει με καμία Παναγία. Δεν πάει πουθενά. Εύχομαι μια μέρα να βγάλει τον σκασμό! Να το βουλώσει και να με αφήσει ήσυχο. Προσεύχομαι να ησυχάσω. Να απαλλαχθώ μια για πάντα. Θεέ μου κάνε κάτι σε ικετεύω.
Λέω στον εαυτό μου, κάθε βράδυ, μη δίνεις σημασία παιδί μου, ιδέα σου θα’ ναι. Κι αυτή εκεί. Δυνατή κι ακλόνητη σαν βράχος. Να μου αραδιάζει ένα τσουβάλι μαλακίες. Όλο ασυναρτησίες μου λέει.

Ότι είμαι άχρηστος κι ατάλαντος, ότι τίποτα δεν θα καταφέρω να κάνω στη ζωή μου, ότι είμαι ανίκανος για όλα και άλλα τέτοια κουλά. Προσπαθώ ο δύστυχος. Προσπαθώ να βάλω τα δυνατά μου και να την αγνοώ. Να το παίζω υπεράνω. Να γίνω λίγο ζνομπ πράγμα που δεν είμαι. Άλλες φορές το παίζω πιο σκληρός και τη διώχνω αλλά αυτή δεν με ακούει. Πως γίνεται, λοιπόν, να την ακούω εγώ πεντακάθαρα και να μη με ακούει αυτή; Και αναρωτιέμαι: Αν οι άλλοι μου κάνουν πλάκα και κάπου έχουν κρύψει ένα μικρό μαγνητόφωνο να με ζαλίζει κάθε βράδυ την ίδια ώρα, που το έχουνε χώσει κι εγώ δεν το βρίσκω;

Αυτό που ζω είναι για γέλια και για κλάματα. Η ζωή μου έχει μετατραπεί σε εφιάλτης ο οποίος μπερδεύεται με τους πραγματικούς εφιάλτες αλλά σε κανέναν δεν το δείχνω γιατί φοβάμαι το είπαμε αυτό. Αποφάσισα να τα εξομολογηθώ όμως. Όλα. Μεγάλη απόφαση πήρα το ξέρω. Όχι για να το παίξω ιστορία, τύπου «κοιτάξτε με έχω αυτό και ξεχωρίζω» αλλά για έναν και μόνο λόγο. Να πείσω και τους υπόλοιπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μένα ότι δεν είναι μόνοι.

Όχι άνθρωποι, δεν είστε μόνοι! Η φωνή που κρύβεται μέσα σας κρύβεται και μέσα μου και στον γείτονα ακόμα και στον παραδίπλα και ας μη το λέει.    
Η φωνή η οι φωνές είναι πολλές και κυριαρχούν τον πλανήτη μας. Έχουν το πάνω χέρι στις ζωές μας. Κάνουν ότι γουστάρουν και δεν μπαίνουν υπό έλεγχο. Μη φοβάστε λοιπόν! Μπόρα είναι και θέλω να πιστεύω ότι θα περάσει! Πόσο κρατάει μια μπόρα; Μια δυνατή βροχή; Μια καταιγίδα; Όσο μια στιγμή! Στο χέρι μας είναι! Σωστά; Σωστά!


Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

«Μικρά κομματάκια πλαστικό βρίσκονται στο θαλασσινό αλάτι» -Ένα από τα θέματα που προκύπτουν με τη χρήση της πλαστικής σακούλας.

Η κατάργηση της δωρεάν πλαστικής σακούλας μόλις εφαρμόστηκε στη χώρα μας, οι μικροί δραστήριοι «Πράκτορες του Πλανήτη» όμως γνωρίζουν από καιρό τους κινδύνους του πλαστικού και κρούουν τον κώδωνα σ’ όλους τους μεγάλους.

Ας μιλήσουμε με αριθμούς: Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν σχηματιστεί τεράστιες σκουπιδοκηλίδες στη θάλασσα, με πιο γνωστή τη Σουπάρα, όπως ονομάζεται στην πρακτορική διάλεκτο, που έχει σχηματιστεί στον Ειρηνικό ωκεανό.
PARACHUTE
Η περίφημη Μεγάλη Κηλίδα Σκουπιδιών του Βόρειου Ειρηνικού Ωκεανού (Great Pacific Garbage Patch) έχει μέγεθος δέκα φορές σαν την Ελλάδα και εκεί καταλήγουν πλαστικά απορρίμματα απ’ όλο τον πλανήτη, από σακούλες που πετάμε στον δρόμο ή σε ανοιχτό κάδο και παρασύρονται από τον αέρα καταλήγοντας σε φρεάτια που οδηγούν σε ποτάμια και στην θάλασσα, μέχρι τις σαγιονάρες που ξεχάσαμε φεύγοντας από την παραλία ή σκουπίδια που πέφτουν από πλοία.
Μικρότεροι στρόβιλοι σκουπιδιών εντοπίζονται και στη Μεσόγειο άλλα και στην Ελλάδα, γι’ αυτό και πλέον πολλοί κάνουν λόγο για πλαστικές θάλασσες. Μάλιστα, το 2050 προβλέπεται πως οι θάλασσές μας θα περιέχουν περισσότερο πλαστικό από ό,τι ψάρια. Τα πλαστικά και τα μικροπλαστικά κομμάτια που δημιουργούνται, όχι μόνο μολύνουν τη θάλασσα, αλλά βλάπτουν και τους οργανισμούς (πολλές φορές ακούμε για νεκρές φάλαινες, δελφίνια, χελώνες και θαλασσοπούλια που κατάπιαν σακούλες), και βέβαια μην ξεχνάμε πως μέσω της τροφικής αλυσίδας, το πλαστικό στο τέλος καταλήγει στο πιάτο μας. Μικρά κομματάκια πλαστικό βρίσκονται μέσα σε ψάρια που τρώμε, ακόμα και στο θαλασσινό αλάτι που καταναλώνουμε, όσο απίστευτο και αν ακούγεται. Αν αναλογιστούμε πως μια σακούλα μπορεί να χρειαστεί 1000 χρόνια για να αποσυντεθεί, διαπιστώνουμε το μέγεθος της καταστροφής που προκαλούμε μόνοι μας μ’ ένα τόσο απλό αντικείμενο.
AGENTSGROUP1
Οι Πράκτορες του Πλανήτη λένε «όχι» στο πλαστικό
Μένοντας αδιάφοροι, αφήνουμε την κατάσταση να ξεφύγει ακόμα περισσότερο. Μπορεί να νομίζουμε ότι το πλαστικό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας, μπορούμε όμως να βρούμε έξυπνες ιδέες και εναλλακτικές ώστε να περιορίσουμε δραστικά τη χρήση του και φυσικά να εξαλείψουμε το πλαστικό μιας χρήσης.
Αυτή ακριβώς είναι και η αποστολή της οργάνωσης «Πράκτορες του Πλανήτη». Μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα και έξυπνα διαδραστικά παιχνίδια, τα παιδιά μαθαίνουν πως να αγαπούν το οικοσύστημα, αναγνωρίζουν την πολύτιμη σημασία του για την επιβίωσή μας και τη συνέχεια του πλανήτη μας, και ανακαλύπτουν τρόπους για να το προστατεύσουν. Η σειρά βιβλίων της Ελένης Ανδρεάδη «Πράκτορες του Πλανήτη», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, καλεί τα παιδιά να μπουν στο ρόλο του μυστικού πράκτορα, να αναλάβουν αποστολές και να γίνουν μέλη μιας μεγάλης παγκόσμιας παρέας μ’ ένα μόνο στόχο: να σώσουν τον πλανήτη!
Το τελευταίο βιβλίο της σειράς «Τα Τέρατα των Ωκεανών» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού εστιάζει στο θαλάσσιο στοιχείο και στους κινδύνους που απειλούν να καταστρέψουν τους ωκεανούς μας, ανάμεσά τους και το πλαστικό. Τα παιδιά έχουν μόλις 48 ώρες στη διάθεσή τους να σταματήσουν τον πανούργο Ιβάν Φον Βαμπάουερ και τα σχέδιά του. Θα ταξιδέψουν σ’ όλη τη γη, θ’ αγωνιστούν με θηρία και θα πάρουν τον έλεγχο στα χέρια τους, μαθαίνοντας πολύτιμες συμβουλές που στην πορεία θα γίνουν μέρος της ζωής τους.
Οι πρακτορικές λύσεις για την πλαστική σακούλα:
-Λέμε «όχι» στην πλαστική σακούλα μιας χρήσης στα καταστήματα.
-Όταν πηγαίνουμε για ψώνια έχουμε πάντα μαζί μας μια πάνινη τσάντα ή τσάντα από δίχτυ.
-Αν υπάρχει η δυνατότητα στο κατάστημα, αν δεν έχουμε μαζί μας επαναχρησιμοποιούμενη τσάντα, επιλέγουμε χάρτινη αντί για πλαστική.
-Αν είναι απαραίτητη η πλαστική σακούλα, τότε προσπαθούμε να χωρέσουμε τα πράγματα σε μια και φροντίζουμε να είναι ανακυκλώσιμη.
-Στους κάδους που έχουμε στο σπίτι ή το γραφείο, αντί για πλαστικές σακούλες, μπορούμε να στρώνουμε εφημερίδες.
-Δεν πετάμε τις πλαστικές σακούλες που ήδη έχουμε, τις χρησιμοποιούμε παραπάνω από μια φορά και στο τέλος της ζωής τους τις ανακυκλώνουμε, εφόσον είναι ανακυκλώσιμες.
-Προσπαθούμε να μειώσουμε όλα τα πλαστικά μιας χρήσης όπως μπουκάλια, καλαμάκια, μαχαιροπίρουνα, συσκευασίες.
ELENA 160517 326
Βιογραφικό:
Η Ελένη Ανδρεάδη χρησιμοποιεί τη συγγραφική της πένα ως το απόλυτο μυστικό όπλο για τη δημιουργία της σειράς βιβλίων Πράκτορες του Πλανήτη. Σπούδασε Περιβαλλοντική Πολιτική και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και έχει εργαστεί ως στρατηγικός και περιβαλλοντικός σύμβουλος σε Ελλάδα, Αμερική, Αγγλία και Γερμανία. Η ομώνυμη μη κερδοσκοπική εταιρεία Πράκτορες του Πλανήτη που ίδρυσε εκπαιδεύει κάθε χρόνο πάνω από 12.000 νέους πράκτορες μέσα από τα προγράμματα και το άκρως απόρρητο υλικό της. Το πρώτο βιβλίο της Ελένης, Γίνε Πράκτορας του Πλανήτη, απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου στην κατηγορία Βιβλίου Γνώσεων 2015, ενώ βρέθηκε στις βραχείες λίστες για το βραβείο Βίτω Αγγελόπουλου, του Κύκλου Παιδικού Βιβλίου, στα Βραβεία Βιβλίου Public και στα Βραβεία Αναγνώστη, όπου κατατάχτηκε πρώτο από τα βιβλία γνώσεων. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί και θα κυκλοφορήσουν σε χώρες του εξωτερικού, όπως στην Κίνα και στην Αίγυπτο. Κάποιοι πιστεύουν ότι η 00Συγγραφέας είναι η Διοικητής Δ, αλλά δεν το έχει ποτέ επιβεβαιώσει. Αντιθέτως η Ελένη ισχυρίζεται ότι γνώρισε τη Δ τυχαία κατά τη διάρκεια κατάβασης στον κρατήρα του ενεργού ηφαιστείου Σέρο Νέγκρο της Νικαράγουα με σανίδα σερφ.